دوباره اردیبهشت و دوباره روز معلم و دوباره تقدیر ها وسپاس های گاه کلیشه ای و گاه صمیمی!!!

نمی دانم چرا از این دوباره دلگیر نمی شوم . منظورم روز معلم است.

صاحبان مشاغل دیگر نمی دانند چه لطف و مرحمتی را از دست داده اند،چرا که شغل معلمی با هیچ شغل دیگری قابل مقایسه نیست.بهتر بگویم معلمی تنها شغل نیست،نوعی عشق ورزی و دلدادگی است.

علی رغم تمام نقدهاو نبودها وبایدها وصدالبته نبایدها بزرگترین و والاترین شغل دنیاست.همیشه ازخود می پرسم آنها که معلمی را خیلی راحت نقد می کنند و در ترازوی مادیات می سنجند آیا یک بار از خود پرسیده اند چرا به جز خودشان اولین و تنها کسی که می توانند دلبندشان را به دست او بسپارند وآسوده پی کار خود روند کسی نیست جز خانم معلم یا آقا معلم کلاس اولمان!!!

معلمان عزیز و بسیار والای ایران عزیزم دست تک تک شما مهربانان را می بوسم و خاک قدومتان را سرمه دیدگانم می سازم .

یاد تمام معلمان بزرگ و سفر کردۀ عزیزمان به خیر!